Mreža

Valentina Savić/Mreža
22.07. 2016.
Aranđelovac

Valentina Savić je vizuelna umetnica koja se keramikom bavi u vidu instalacija, skulptura i site-specific radova. U radovima istražuje odnos tela, prostora i potrošnje. Tematski je fokusirana na izazove racionalizma i ulogu zanatske prakse u umetnosti, uz nužni osvrt na zadati istorijsko-društveni kontekst.
Diplomirala je 1998. na Fakultetu Primenjenih umetnosti u Beogradu i postdiplomske studije završila 2007. godine na istom fakultetu, na odseku za keramičku skulpturu.  Do sada je izlagala u Muzeju primenjenih umetnosti u Beogradu, Narodnom muzeju u Aranđelovcu, Narodnom muzeju Slovenije, Muzeju keramike Vestervald u Nemačkoj, Muzeju keramike Manises u Španiji, Kulturnim centrima u Srbiji, Hrvatskoj, Grčkoj, Belgiji, Austriji, Argentini i Novom Zelandu, kao i u mnogobrojnim galerijama.


Dobitnik je mnogih nagarada i priznanja za svoj rad. Član je ULUPUDSA i samostalni umetnik od 1999. godine. Učestvovala je na preko 100 kolektivnih izložbi i umetničkih projekata. Živi i radi u Beogradu.

Valentina svojim radovima  ukazuje na našu ekonomsku stvarnost, na potrošačko društvo u kom živimo, pri čemu oštro kritikuje industrijalizaciju umetnosti i potencira njeno ukidanje, predstavljajući situaciju u kojoj umetnik preuzima ulogu industrijalca. (performans Efekat moralnog čišćenja).

Serija njenih radova govori o neistraženim pitanjima predstava muškog i ženskog tela, tradicionalnog u keramičkoj skulpturi, i kroz više koncepata istražuje “keramičke arhetipove”.

U svom novom radu Mreža, Valentina koristi  arhetipove kao osnovu svog umetničkog istraživanja kroz androgini produkt dizajn koji se očitava u njenim keglama, nošama, u potenciranom kolorističkom određenju, gde jasna razlika među polovima nestaje.

Valentina se u svom radu takođe bavi strateškom konzumacijom  identiteta povezujući elemente kao što su: dva porcelanska tanjira, ručno livena i dizajnirana u prepoznatljivom duhu socijalističke kuhinje, sa plavom linijom - dizajnom jugoslovenskog porcelana sredine prošlog veka, i uzorkom porcelansko kobaltnih odlivaka školskih primeraka mozga, koji egzistiraju u međusobnoj interakciji postavljeni u klasično konzumentsku formu.

Samim tim, ona preispituje odnose između dela serijske proizvodnje i postavlja pitanje autorskog dela kao i statusa umetničkog dela, uvodeći u svoj rad termin dizajniranje skulpture koji odgovara procesu i rezultatu rada.

Dizajn svakodnevnih objekata i prepoznatljivih formi, koje nemaju autorski integritet se preuređuje u umetničku formu koji ona predstavlja radovima: Mleko, Wings of desire, Powdertractate, Večera za Bunjuela, Izvršni odbor..

Postavljajući svoja dela u određeni odnos, povezujući keramiku  crvenim nitima, kao simbolom objedinjenja svih suprotnosti, Valentina simbolično predstavlja sopstveni Rosarium philosophorum tako da celina čini Ružičnjak odabranih pupoljaka i ukazuje na sve one alhemijske procese do kojih je dolazila kombinacijom supstanci i sjedinjavanjem suprotnosti, mističnim venčanjem lunarnog, ženskog i solarnog, muškog elementa. Samim tim, ona likovnim putem dostiže stanje dinamične harmonije kroz unošenje reda kako u sopstvenom biću, tako i društvu kome nedostaje povezanost, osećaj reada i sigurnosti.

Izražavajući žensko iskustvo kroz ličnu interpretaciju arhetipskih slika celovitosti, kao i nasleđenih tradicionalnih predstava muško/ženskog principa, u kontekstu procesa individuacije, Valentina savremenim izrazom koristi alhemiju za inspiraciju i teži aktuelizaciji tema i procesa koji utiču na spoznaju i duhovni razvitak, uz istovremeno izražavanje društveno-političkih stavova.

U postmodernom društvu sveprisutna je razgradnja jasnih  tradicionalnih postavki i kriterijuma, stalnim preispitivanjem koje otvara put ka nekim novim formama, bez jasnih granica i konačnih identiteta. Jedna od najvećih promena savremenog društva, upravo se ogleda i u napuštanju tradicionalne polarizivane klasifikacije na muško/žensko, kulturu/prirodu, duh/materiju što bitno utiče i na promenu doživljaja slika i simbola ravnoteže baziranih na tim strukturama.

Kroz jasne simbole koje predstavlja u svom radu, Valentina teži uspostavljanju lične ravnoteže i razrešavanju unutrašnjih protivrečnosti kroz ostvarivanje procesa individacije kojim je neophodno zaviriti u  one nepoznate mračne i potisnute strane ličnosi, kako bi se uzdiglo na novi stupanj. Umetnost i alhemija dele isto stremljenje i teže da budu sistem spoznaje i oruđa promene jer i jedno i drugo teže procesima i transformaciji.

Zato nam Valentina predstavlja svoje objekte kao vizuelne projekcije inkorporiranih divergentnih i stvarnih životnih iskustava unutar jedne sveobuhvatnije forme spoznaje koja se očitava u njenom Ružičnjaku, kao skladištu nestalih suprotnosti i kao mestu koje transcendira dualitete tela.

Svoju savršenu ljubav predstavlja kao spoj vizuelnih elemenata, kao spajanje muškarca i žene u jednom biću, u jednu celinu koja predstavlja ispunjenje te savršene sreće i moći u jedinstvenoj harmoniji bića.



Snežana Arnautović Stjepanović



-